Yanlış yazmadım sevgili okur. Herkesin çalışan kadın olmak üzerine söyleyecekçok sözü var biliyorum. Ama benim sözüm oğluma!
Sen yokken heyecansız durağan bi hayattı benimki onca hengameye rağmen..
Seni diledik, Rabbimiz lutfetti verdi bin şükür. Büyük bir heyecanla beraber büyük bir değişimdin sen hayatımda, bedenimde, uykusuzluğumda, yorgunluğumda..
Çok zordu kimine göre seni büyütmek. Kimine göre çok eğlenceli.
Ben bana göre olanı anlatacak kelime bulamadım halen..
Her günümü her anımı sana adadım her anne gibi ama en çok seni bırakıp gittiğimde yaşadım seni canım oğlum. Çalışmak zorunda mıyım diye sorduladım hep kendimi. Hep düğümlendi yüreğim seni bırakıp gittiğim derslerde.
Dimağım sende bedenim bende hep yarım kaldı.
Hakkım var mıydı seni düzeninden etmeye?
Güzel güzel alışmışken anne elinden çorbalar içmeye niye bıraktım ki başkalarına o minik ellerini.
